عشایر استان

منشاء پيدايش عشاير بوشهر را كه همگي از ايل بزرگ قشقائي هستند را بايد در تاريخ قشقايي فارس جستجو كرد با توجه به آثار به يادمانده و مطالب نقل شده، ايل قشقايي قبل از دوره صفويه از قفقاز به شمال ايران نقل مكان كردند و در زمان شاه عباس 998-1038(ش) به فارس كوچانده شده اند. در كتاب باورد تا ابيورد به نقل از مجمع التواريخ آمده است كه جد بزرگ قشقايي ها را اميرقاضي شاه لوقشقايي مي دانند كه نامبرده جمعي از تركان قشقايي را به دور خود جمع نموده و بر آنان رياست مي نموده است. نوه ايشان به نام جاني آقاي قشقايي يكي از صاحب منصبان دربار شاه عباس بوده است. با وجود نظريه ها و اقوال مختلف در مورد تاريخچه قشقايي ها چنين استنباط مي شود كه آنان حضور هفتصدساله در ايران و مناطق مختلف آن دارند. دامنه هاي جنوبي زاگرس نيز از ابتدا محل استقرار قشقايي ها بوده است گرچه فارس را مركز اصلي ايل مي دانند؛ اما حضور آنان در پنج استان محدوده سلسله جبال زاگرس عيني است.

هم اكنون علاوه بر فارس كه بخش عمده ازجمعيت ايل قشقائي را در خود متمركز نموده است. در استانهاي بوشهر-خوزستان-كهگيلويه و بويراحمد-چهارمحال بختياري و اصفهان قشقايي ها به اشكال گوناگون (کوچرو و يكجا نشين) زندگي مي كنند. بيش از 3311 خانوار از آنان در استان بوشهر قلمرو قشلاقي دارند و 1900 خانوار استقرار دائم يافته اند. عشاير قشقايي بوشهر مشتمل بر پنج طايفه و 38 تيره به شرح زير مي باشد.

مناطق عمده استقرار دائم و نيز قشلاقي عشاير استان به ترتيب شهرستانهاي دشتستان- دشتي- تنگستان- دير- جم- ديلم مي باشد. مناطق ييلاقي عشاير بوشهر در استان هاي فارس- اصفهان و چهارمحال بختياري شامل شهرستانهای آباده- اقليد- مرودشت-شيراز-سميرم-شهرضا-بروجن و بلداجی مي باشد.